Van 31 juli tot en met 4 augustus trok ik samen met Fietsvrouwen richting Frankrijk naar de Tour de France Femmes avec Zwift. Een paar dagen lang dompelden we ons onder in koers, bergen en wielerpassie. De absolute uitdaging? Zelf mogen deelnemen aan L’Étape. Dezelfde etappe fietsen als de profs, op dezelfde dag, over een volledig afgesloten parcours. En niet zomaar eentje…
De etappe die ik voor mijn kiezen kreeg was er 1 uit het boekje. Bijna 117 kilometer lang, meer dan 3500 hoogtemeters en als kers op de taart de Col de la Madeleine. Misschien niet zo’n bekende naam als de Mont Ventoux of Alpe d’Huez, maar laat je niet misleiden. Op papier is de Madeleine nog zwaarder. Bijna 20 kilometer klimmen, gemiddeld 8%, met in het begin zelfs stukken richting de 12%.
De start vanuit Chambéry
Omdat ook de profs die dag deze etappe reden, klonk mijn startschot al om 06:45 uur. De wekker ging om 03:30. Rustig een ontbijt naar binnen schuiven, de fiets in de bus laden en op naar Chambéry waar de startlocatie was. Alsof het nog niet vroeg genoeg was, besloten de weergoden ons te trakteren op regen. Kort-kort met een windvest leek me vooraf een prima idee, maar met die regen was het aan de start toch best koud. Maar ach, als je eenmaal aan het fietsen bent, dan wordt je vanzelf wel warm.
En toen was het zover. Om 06:45 precies vertrokken we. Via Chambéry reden we richting de eerste serieuze uitdaging genaamd de Col de Plainpalais. Een klim van ruim 13 kilometer, gemiddeld 6,3%. Met die kou en motregen eigenlijk best prettig want je blijft in ieder geval warm. Onderweg zie je altijd hetzelfde tafereel. Renners die veel te hard starten en zichzelf halverwege compleet tegenkomen. Ik hield het bewust rustig want ik wist wat er nog ging komen. Doseren is inmiddels een kunst die ik goed onder de knie heb. Vooral met lange klimmetjes is het de kunst om een lekkere cadans te vinden waarmee je op een relaxt tempo naar boven kunt.
Langs de kant stonden al vroeg in de ochtend mensen te juichen en te klappen. Ongelooflijk mooi om te zien hoe wielrennen in Frankrijk leeft. Zeker nu Pauline Ferrand-Prévot meedeed en in topvorm was. Later die week heeft ze de Tour ook overtuigend weten te winnen.
Kou, wolken en sprookjeslandschappen
Bovenop de Col de Plainpalais begon de afdaling. En die was ijskoud. Zo koud zelfs, dat sommige deelnemers hun tocht moesten staken vanwege onderkoelingsverschijnselen. Eten en drinken blijft cruciaal want zonder brandstof kan je lichaam zichzelf niet warm houden. Zeker niet in zo’n natte afdaling. Ondanks de kou was het landschap echt prachtig. Laaghangende wolken tussen de bergen gaven het geheel iets sprookjesachtigs. Tijd om echt te genieten was er nauwelijks, want de volgende klim diende zich alweer aan.
De Col du Frêne was de volgende. 2,4 kilometer met een stijging 5,5% gemiddeld. Daarna een verzorgingspost waar ik mijn bidons kon bijvullen en wat extra’s kon eten. Daarna gelijk weer door om niet te veel af te koelen. De volgende uitdaging had opnieuw een prachtige naam. Côte de Saint-Georges-d’Hurtières. 4,8 kilometer lang, gemiddeld 5,9%. Alsof ze het expres doen, al die romantische namen voor zoveel pijn.
Vanaf de top was het nog 38 kilometer naar La Chambre wat tevens de laatste verzorgingspost was voor de Madeleine. Hier gold een strikte deadline. Je moest voor 13:00 bij de verzorgingspost zijn. In verband met de profs kreeg iedereen ongeveer 6,5 uur om dit punt te halen. Gelukkig arriveerde ik ruim op tijd en kon doorfietsen.
De ontmoeting met de reus
Langzaam brak de zon door wat met natte kleding wel even prettig was. Na een paar bochten stond ik aan de voet van de Col de la Madeleine. Vanaf de eerste meters was duidelijk dat dit geen gewone klim was. Waar mijn Garmin normaal graag overdrijft als hij een klim aankondigt, was het dit keer spot-on. Ondanks mijn klimcassette (10-36) zat ik al snel bijna op mijn grootste verzet.
De eerdere beklimmingen eisten hun tol. Veel deelnemers begonnen zichtbaar uitgeput aan deze klim en sommigen moesten zelfs afstappen. Wat een beest van een col maar wel heel erg mooi. Overal langs de kant stonden nog steeds mensen te schreeuwen, met bellen te rinkelen en iedereen vooruit te schreeuwen. Halverwege lag Saint-François-Longchamp waar je nog een deadline te behalen had. Voor 15:30 uur moest je hier voorbij zijn om door te mogen naar de finish op de top. Vanaf dit punt werd het gelukkig ook iets minder steil en in de verte kon ik de finishboog al zien. Opgeven was nu echt geen optie meer. Meter voor meter kwam ik dichterbij de finish, waar al een feestje aan de gang was. Nog even de laatste energie die er nog in zat eruit geperst en niet vergeten om te lachen op de meet (de finishlijn) voor een goede foto haha. Daar stonden tevens Kirsten en Claire op mij te wachten om mij een warm onthaal te geven en kon ik de medaille ophalen.
Een ervaring om nooit te vergeten
Zes uur fietsen, 116 kilometer en meer dan 3500 hoogtemeters, waarvan bijna 2000 in de laatste 20 kilometer. IN-SANE. Maar wat een ervaring was dit. Ondanks dat ik van ons groepje alleen aan de start stond, voelde het allesbehalve eenzaam. Dat is wat mij betreft ook het prachtige aan de wielersport. Je kunt alleen op pad, zonder dat je je alleen hoeft te voelen. Overal stonden mensen langs de kant en werden er telkens weer groepjes gevormd van individuele fietsers die op dat moment hetzelfde tempo fietsten, zodat je samen wat kilometers kon overbruggen.
Krijg je ooit de kans om een L’Étape van de Tour de France (Femmes) te rijden? Grijp die met beide handen aan want het is echt een unieke ervaring. Ik wil hierin wel een eerlijke verwachting scheppen. Wil je hieraan meedoen, dan kan dit zeker niet ongetraind en moet je geen beginnende sporter/fietser zijn die enkel in Nederland z’n rondjes fietst. Tegelijkertijd vind ik dat dit je als beginner/minder ervaren fietser ook zeker niet moet afschrikken. Dit is een supermooi doel om naartoe te trainen. Laat Fietsvrouwen nu de perfecte community zijn waarbij je o.a. samen met gelijkgestemden kunt trainen en waarmee je een goeie stok achter de deur hebt om je doelen te realiseren.
