Getrouwd met een Limburger en gek van wielrennen en klimmen… dan kom je al snel uit bij Limburgs Mooiste.
Een sportief weekend met op zaterdag wielrennen en op zondag hardlopen in het prachtige Zuid Limburg. Dus mét on-Nederlands veel hoogtemeters.
Sinds 2018 doen we als het even kan mee.
Het is altijd even spannend tot de datum van de volgende editie bekend gemaakt wordt. Zou het niet samenvallen met ons jaarlijkse familie kampeer weekend? Dat laatste is uniek en heilig maar gelukkig is het pas 1 keer voorgekomen dat deze evenementen zijn samengevallen en konden we meestal meedoen.
Het eerste jaar meteen 130 km, mijn man net terug uit Amerika met een flinke jetlag. En bijna 30 graden, wat toen echt nog heel uitzonderlijk was.
Ik vond het meteen een feestje! De prachtige routes, lekker veel klimmen en dalen, goede verzorging onderweg en de hele dag omringd zijn door fietsen en wielrenners.
Ik ga niet graag naar festivals omdat ik het benauwd krijg in die mensenmassa’s. Echter bij toertochten ervaar je toch die festival sfeer, de saamhorigheid van wielrenners onder elkaar, lekker kletsen over fietsen, gereden routes en verlekkerd kijken naar alle mooie fietsen om je heen. Of je juist verwonderen over de retro modellen die ook nog rondrijden.
Er is altijd wel een groepje
In 2021 ging het door Corona niet door maar daarna was ik er weer bij! Vorig jaar kampte mijn man met een nek hernia en kon hij een jaar niet fietsen. We hadden ons meteen bij opening van de inschrijving al ingeschreven. Wat te doen?
Ik ben toch gegaan. Geel 110. Grotendeels alleen gereden maar me geen moment alleen gevoeld. Er is altijd wel iemand of een groepje om even bij aan te haken.
En, zoals we in het Haagse waar ik vandaan kom zeggen: “ik lul nog tegen een lantarenpaal” haha dus ook bij de verzorgingsposten had ik het gewoon gezellig.
Ideale slaapplek
Heel Limburg is in het weekend van Limburgs Mooiste overspoeld met wielrenners. En het is zaak om ruim op tijd je slaapplek veilig te stellen als je niet voor dag en dauw in de auto wil stappen voor een dagje fietsen. Dat kan op de Limburgs Mooiste camping, pal naast het festival terrein. Maar wij hebben het geluk dat mijn schoonmoeder in Heerlen woont, op een steenworp van de start. De ideale slaapplek. Al moest ze de eerste keer wel even slikken toen we onze racefietsen de woonkamer van haar flatje in reden haha.
Ook dit jaar zijn we gelukkig weer welkom. Op vrijdag hebben we vrij genomen zodat we voor de files naar Limburg kunnen rijden. Met een stop in Noord Limburg voor een warming up rondje.
Nog voor de middag gaf het dashboard al 32 graden aan….
Vanuit Herkenbosch een rondje gereden met 34 graden! Eigenlijk niet te doen maar er was zo een slecht weer voorspeld voor de zaterdag dat ik dacht: mocht het afgelast worden in verband met onweer en weercodes, dan heb ik dit rondje toch maar in the pocket.
Geen regen en onweer meer op de radar
Om 17 uur waren we in Heerlen zodat we net voor het voorspelde onweer nog de start bescheiden konden ophalen. Ik keek nog snel even op de weer app en op wonderbaarlijke wijze was zowel het onweer als de regen van de radar verdwenen. Wat een ontzettend goed nieuws!
Normaal geniet ik altijd erg van de gezelligheid, de muziek en alle aanbiedingen voor fietskleding en materiaal op de fietsmarkt, maar nu was het na 60 tropische kilometers fietsen echt te warm om een rondje te lopen.
Dus snel naar de koude douche, een goede pasta maaltijd eten, en de fietsen voorzien van stuurbordjes en de sticker voor de beklimmingen. Altijd leuk om te zien hoe ver nog tot de volgende berg.
Stiekem ben ik een beetje bang
Dit jaar ben ik voor het eerst stiekem een beetje bang voor de steile stukken. Volgens het boekje heeft mijn nieuwe Zuurstok Trek Domane hetzelfde verzet als mijn oude Specialized Ruby. Maar op deze fiets moet ik al bij lichte beklimmingen, zoals de Amerongse berg vlakbij huis, al snel terugschakelen naar mijn bijna kleinste verzet. En mijn conditie is voor zover ik weet zeker niet minder geworden..
Ons startslot voor de 150 km was tussen 7 en 9 uur. Na een slapeloze nacht, want te warm, op “gewone tijd”op, stevig ontbijten en broodjes klaarmaken. De verzorging onderweg is top maar soms heb je toch gewoon zin in een broodje met kaas. Helaas was het weerbericht toch weer wat slechter dus ook het regenjasje maar weer in de achterzak.
Stilletjes om mijn schoonmoeder niet wakker te maken naar de start en vertrekken maar. Met een temperatuur van rond de 20 graden een stuk beter te doen. Mijn Wahoo gaf aan dat er 33 beklimmingen in de route zaten, de organisatie van LM had er 21 op de sticker gezet. Zo handig om die sticker op je frame te plakken zodat je ziet wat er komt en wanneer de verzorgingsposten komen.
Limburgs Mooiste is een van de weinige tochten die de routes nog volledig uitpijlt. Nu vrijwel iedereen met GPX rijdt is dat eigenlijk niet nodig maar toch geeft het soms net dat beetje duidelijkheid en ik vind het ook wel wat hebben. Alles staat super goed aangegeven, aan de voet van iedere beklimming een bord met de naam en lengte van de klim, het gemiddelde en maximum stijging percentage en hoeveel hoogtemeters het je oplevert. Voor de mentale voorbereiding.
Op de gevaarlijke oversteken staan verkeersregelaars zodat je weinig hoeft te stoppen en er wordt gewaarschuwd bij gevaarlijke afdalingen. Geeft echt een veilig gevoel. Wel jammer dat er altijd nog kamikaze wielrenners zijn die op zo’n gevaarlijke afdaling dan toch nog met 80 per uur naar beneden moeten, links van de weg rijden en rakelings inhalen. Ben altijd weer blij als we dan geen tegemoetkomende auto hebben en ik geen getuige hoeft te zijn van een frontale botsing.
Een andere tactiek
Normaal is mijn theorie: niet te snel naar je kleinste verzet, dan heb je nog wat over als het écht steil wordt. Vandaag besloot ik, mede door mijn twijfels over mijn bergverzet, het anders te doen, juist sneller terugschakelen. Het gaat dan wel wat langzamer maar kost wel veel minder kracht. Beetje spannend dat ik bij een stijgingspercentage van 7% al klein klein reed, dat wel. Het venijn zit m in deze route in de staart, Kruisberg, Eyserbosweg en Vrakelberg.
Op de eerste verzorgingspost op de Markt in Meerssen was het gezellig. Muziek, veel vrijwilligers die bananen en sinaasappels stonden te snijden, repen en krentenbollen uitpakken. Ondanks dat we al een paar buitjes gehad hebben zat de sfeer er goed in. Ik kwam zelfs een oud sportschool-maatje tegen die ik in geen jaren gezien had. Zij deed voor het eerst mee en was zo enthousiast dat ik zelf ook weer met hernieuwd enthousiasme keek naar wat ik zelf alweer bijna gewoon vond.
Na de stop werden de beklimmingen langzaam wat pittiger en ik moest wat vaker wachten op mijn man. Hij appte me: "eerste stop voor koffie wachten want ik kom niet meer vooruit”. Ik had ook wel zin in koffie maar ik kwam geen terrassen tegen. Na Us Marie maar even op hem gewacht en hij gaf aan dat het niet ging. We zijn nog samen naar Mheer gereden om daar koffie te drinken maar het zat er voor Henk niet in vandaag. Wat te doen? Ging ik alleen verder de 150 doen of samen de 110? Henk zei dat ik het gewoon uit moest fietsen “want dat kan jij makkelijk”. Hij is in de omgeving bekend en ging nog een stukje met de 110 mee en dan terug.
Het kaf van de koren scheiden
Ik ging alleen verder naar de 2e stop in Noorbeek. Daar niet te lang gestopt want door al het wachten en de koffie vond ik dat ik al vrij laat was en pas op de helft, terwijl het zwaarste stuk nog moest komen. Na de splitsing van de 110 en de 150 km werd het ineens een stuk rustiger op de weg. De steigingspercentages liepen op naar 16%, je zag vaker mensen lopen. Het kaf begon zich van het koren te scheiden en het meetorsen van extra kilo’s begon sommigen in de weg te zitten. Bij mij ging het echter steeds beter. Ik kon lekker mijn eigen tempo rijden, kreeg meer vertrouwen in mijn benen en mijn fiets, de zon begon te schijnen én het vooruitzicht van de linzenstukjes natuurlijk!
Op de laatste stop op de Vaalserberg was het weer gezellig. Foute muziek, dansende mensen en eindelijk…. de linzenstukjes. Limburgs Mooiste wordt gesponsord door een vlaaienbakker en ieder jaar zijn er karrenvrachten heerlijke vierkante stukken abrikozenvlaai met linzenbodem (echt Limburgs). Er was ook een koffie kar dus ik liet me de koffie en vlaai lekker smaken. Daarna ging de laatste 40 km als een speer en was ik om half 6 binnen.
Waar ze onder de finish boog klaar stonden met verfrissende drankjes. Gelukkig sinds een paar jaar ook frisdrank want bier lust ik niet.
Zo blij dat ik de 150 km heb uitgereden en dat Henk mij stimuleerde om dat gewoon te doen.
Limburgs Mooiste was wederom een feestje, we hebben geluk gehad met het weer en ik heb geen pech of lekke banden gehad. Op alle tegenslag is gerekend met een mobiele pech dienst, mechaniekers op de stops en EHBO en ambulances standby. Maar het is fijn als je er geen gebruik van hoeft te maken. Op naar volgend jaar!
Bedankt voor je bijdragen voor het Fietssport x Fietsvrouwen Toertochten team Judith!
