Na mijn dagen vanuit Val di Sole te hebben vervolgd op de Pine hoogvlaktes, was het tijd om mijn derde en voor nu, laatste gebied in Trentino te ontdekken. Dit keer mocht ik naar Alpe Cimbra. Hier heb ik een prachtige gravelroute gefietst als een mooie wielrenroute. Lees je mee over mijn avonturen daar?
Maak kennis met Alpe Cimbra
Alpe Cimbra ligt onder Trente en als je aan de andere kant van de berg terechtkomt, dan kom je zo bij het Gardameer. Het is een fantastisch mooi gebied waar je zowel in de zomer als in de winter heel veel lol kan hebben. De regio bestaat uit meerdere dorpen: Lavarone, Lusérn, Folgaria, Vigolana en nog een paar kleine dorpjes.
Je merkt tijdens je verblijf in Alpe Cimbra dat je op hoogte zit, het ligt tussen de 900-2000 meter hoogte, afhankelijk van waar je staat, in het dal of op de top. Mijn evenwichtsorgaan moest weer even flink wennen ;). Tijdens mijn tijd in Alpe Cimbra was het weekend en zag ik heel veel (jonge) gezinnen fietsen, daar werd ik mega blij en enthousiast van. Ik hoop zo dat dat ons ook ooit gegund is.
In dit gebied van Trentino zijn er honderden kilometers aan fietsroutes, variërend van downhill trails tot familie- en recreatievetochten. Mountainbiken, gravellen en wielrennen, het kan hier allemaal. Daarnaast is het een perfect wintersportgebied, zowel voor langlaufen / cross country skiën als alpineskiën. Ben jij ook een wintersportliefhebber?
Je kunt goed zien dat de Eerste Wereldoorlog diepe sporen heeft nagelaten in dit gebied. Er zijn nog diverse forten te zien. Tijdens mijn gravelrit met gids heb ik er verschillende gezien, over de supertoffe route lees je zometeen meer. Ben je geïnteresseerd in de geschiedenis van deze regio en in het bijzonder de forten die je ook kunt bezoeken, dan is dit artikel erg interessant om te lezen.
Gravellen over de skipistes
Van jongs af aan sta ik op de skis, ik ben écht dol op wintersport. Daar is mijn liefde voor buiten zijn als klein meisje begonnen. De skivakanties waren dan ook mijn meest favoriete vakanties. Er was duidelijkheid, structuur en het was altijd leuk en gezellig. Lekker buiten zijn, avonturen beleven en actief bezig zijn. Eigenlijk zijn fietsvakanties de zomerse skivakanties, als je snapt wat ik bedoel. Wanneer je dan tijdens het gravellen fietst over de skipistes, dan maakt mijn hart een sprongetje. Stiekem hoop ik komende winter weer eens te gaan skiën, het is helaas alweer een paar jaar geleden. Zaterdagochtend had ik met een hele gezellige vrouwelijke gids afgesproken. We zouden een “easy gravelride” doen. Nu is easy in Italiaanse bergen soms nog wel eens iets anders dan easy in Nederland, maar ik had er enorm veel zin in.
Van te voren ontving ik geen gpx, maar Giulia wist de route perfect uit haar hoofd én ze toverde een ouderwetse kaart naar voren waarop ze precies uitlegde hoe we zouden fietsen. Zolang zij bij mij in de buurt bleef, geloofde ik wel dat het goed zou komen.
De route bedroeg uiteindelijk 30 km met 827 hoogtemeters. Dit keer geen e-mtb of e-gravel, maar allebei op een “gewone” mtb/gravelbike. Tijdens de route fietsten we veel op paden die in de winter de skipistes zijn, vond ik toch weer extra leuk als wintersportliefhebber. In het begin van de route deden we het meeste klimwerk, we gingen van 1200 meter naar zo’n 1600 meter in de eerste 7 kilometer. Het uitzicht was continue fantastisch, ik kon alleen maar “wooooow” zeggen, ik was echt helemaal onder de indruk van hoe prachtig het hier is.
Het leuke aan mijn trip van deze week is dat ik continue in een ander gebied van Trentino was en daardoor de bergen steeds vanuit een ander punt heb gezien. Vanuit de verschillende hoeken op de route zagen we ook de forten, waar ik het eerder in dit artikel al over had. Na tien kilometer komen we bij een prachtig bergmeer terecht bij Coe. Hier bevindt zich ook Base Tuono, een plek die enorm interessant is om te bezoeken. Je vindt hier veel informatie over de koude oorlog en de wapensystemen die destijds werden gebruikt.
Nadat we rond dit meer hebben gefietst, vervolgden we onze route weer. Onderweg kom je verschillende berghutten tegen. In de winter de hotspots voor je lunch tijdens het skiën/snowboarden, maar ook nu in de zomerperiode open. Waar in de winter het terras vol staat met ski’s en boards, zie je nu overal mountainbikes staan. Er zijn namelijk veel bikeparks in dit gebied. Veelal gaat men met de lift naar boven, je fiets kan dan mee in de lift, en gaat dan via het bikepark naar beneden op de mountainbike. Ik vond het superleuk om te zien dat er ook veel jonge kinderen op de bikeparks te vinden waren. Je vindt veel informatie over Trentino op deze pagina, waar je vanuit de verschillende regio's tips en tricks vindt.
Boven genoten we van een heerlijke lunch terwijl we uitkijken over de bergtoppen, opnieuw: wat een fantastisch uitzicht! De lunch is op het hoogste punt van onze route, dus na het eten is het vooral afdalen. Dit gaat weer over mooie gravelpaden terwijl je fantastisch uitzicht hebt. In de avond tipt Giulia mij een goed restaurant voor pizza's, precies waar ik zin in heb. De volgende ochtend is het tijd voor mijn laatste volle dag in Italië én het is tijd voor een ritje met de Aeroad.
Prachtige afsluiter op de Aeroad
Ik voel mij de hele week al wat leeg, mede omdat het eten heel anders is dan thuis, minder eiwitten en groente en een totaal ander ontbijt. Mijn lichaam moet daar altijd erg aan wennen. Ondanks dit lege gevoel besluit ik een mooie route te gaan fietsen, juist om mijn lichaam te testen in deze situatie, zeker omdat er de komende tijd veel avonturen aankomen.
De route die ik op Komoot kies is naar het Caldonazzo meer, waar redactielid Daniëlle al eerder over schreef. Het is een prachtige route van 53 km met 1388 hoogtemeters, waarbij je het eerste deel een paar kleine klimmetjes hebt en daarna een fantastisch mooie afdaling. Ik hou echt van zulke afdalingen: veel bochten, prachtig uitzicht, bergen, goed asfalt. Afdalen is zeg maar écht mijn favoriet als ik moet kiezen tussen klimmen en dalen. Maar je weet, na het afdalen moeten we ook weer omhoog, zo ook deze keer want het hotel ligt op 1200 meter hoogte.
Ik krijg een kleine zenuwinzinking omdat ik mij niet super sterk voel, maar behoorlijk slap. Waar dit precies door komt weet ik, maar dat maakt het niet makkelijker. Goed, ik eet onderweg een tosti en spring weer op de fiets. Mijn ouders zijn van hun vakantie op Sardinië naar Alpe Cimbra gereden en ik app hun: “Mocht het niet lukken, willen jullie mij dan ergens ophalen?” Maar ik spreek met mezelf af: ik kan dit. Linksom, of rechtsom, maar het gaat mij lukken.
En zo geschiedde! Het lukte, de klim ging eigenlijk best goed, zeker als ik meer energie had gehad was het fijner geweest, maar ook nu ben ik echt tevreden. Passo Sommo is een klim van 15 kilometer met een gemiddelde van 9%. Dat betekent in dit geval ook dat er stukken van 13% in zitten. Toch vind ik dat nu niet erg, mijn Garmin Edge 1050 laat heel goed zien dat het kleine stukjes zijn en ik bijt mijn tanden erin.
De route reed ik op zondag, dat was misschien niet de allerbeste dag om dit te doen. Veel Italianen kiezen er in het weekend voor om op de motor rond te trekken. Persoonlijk vind ik dat iets minder fijn, alhoewel mijn Radar dan echt heel fijn is. Ik denk dat deze route op een doordeweekse dag onder kantooruren helemaal perfect is.
Na het behalen van de top van Passo Sommo, daal ik met een hele grote glimlach af naar mijn hotel. De ritten van deze week gaven veel vertrouwen, wat een feest om hier te fietsen!
In de avond spreek ik met mijn ouders af om bij het restaurant om de hoek te eten. De volgende ochtend vertrekken we naar huis. Het zit er alweer op, maar wat een prachtige omgeving. Ik hoop snel weer terug te komen, misschien ook op de ski’s? We gaan het beleven!
