Onlangs deden we een oproep online om je als Fietsvrouw aan te melden voor het Fietsvrouwen x Fietssport Toertochten Team. Hier kregen we superleuke reacties op, dankjewel daarvoor. Kim was een van de dames die zich had aangemeld en gister de Hennie Kuiper Classic fietste vanuit het toertochten team. Je leest vandaag haar verslag over deze tocht. De komende periode zul je met regelmaat een verslag van een Fietsvrouw lezen over een gereden toertocht. Al deze tochten vind je op de Toertochten kalender van Fietssport.
Soms zijn het juist de spontane beslissingen die de meeste indruk maken. De Hennie Kuiper Classic was er zo één. Last minute ingeschreven, nauwelijks voorbereiding en dit seizoen nog amper kilometers op de wielrenfiets. Het doel was simpel: genieten en zien waar het schip zou stranden.
Mist, zenuwen en een rustige start
In alle vroegte reden we richting de start, samen met een vriendin. Het landschap lag verscholen onder een dikke deken van mist. De zon liet zich nog niet zien en de wereld voelde stil, bijna alsof we te vroeg waren. Gelukkig waren er onderweg nog meer fanatiekelingen met hun fiets achter op de auto. Tegelijkertijd voelde ik een gezonde spanning. Zonder echte voorbereiding wist ik één ding zeker: dit gaat bikkelen worden.
Bij aankomst kregen we twee muntjes: één voor de tussenstop (koffie en taart) en één voor na afloop, zodat we nog een drankje konden scoren. Voor een groentje dat nog maar drie toertochten heeft gedaan, voelt dat wat onwennig. We kregen ook een nummer dat dit keer met tyraps op je stuur werd bevestigd. Voor vertrek was er nog iemand die ze even netjes afknipte. Navigatie aan, en we konden gaan.
De start was meteen een kleine onderneming, met een opbouwende “Antik-Flohmarkt” (vlooienmarkt) vlakbij. De eerste kilometers reden we daar dwars doorheen terwijl alles werd klaargezet. Het tempo lag laag, het lichaam moest nog wakker worden en langzaam ontstond er een ritme. De spanning verdween snel zodra de eerste kilometers onder de wielen doorgleden.
Het Teutoburgerwoud: geen lange klimmen, wel constante prikkels
Zodra de route het Teutoburgerwoud in draaide, veranderde alles. Bossen, glooiende wegen en open stukken langs gele koolzaadvelden bepaalden de sfeer van de dag.
De 93 kilometer lange route telt zo’n dertien klimmetjes. Geen lange Alpenreuzen, maar korte, vaak venijnige hellingen die elkaar in rap tempo opvolgen. De kortste klim was 690 meter en de langste 2,56 kilometer. De gemiddelde stijgingspercentages varieerden tussen de 4 en 7%. Ik was voor het gemak vergeten dat een gemiddelde niet hetzelfde is als het maximale stijgingspercentage. Af en toe verschenen er dan ook pieken van 12 tot 15% op het scherm. In totaal kwamen we uit op 1172 hoogtemeters.
Stiekem had ik dit ook kunnen weten dat de percentages wat hoger lagen, met mijn trailrunervaring in dit gebied.
Klimmen zonder ritme
Wat deze tocht zwaar maakt, is niet één specifieke klim, maar juist de opeenvolging ervan. Herstelmomenten zijn kort: je rijdt een afdaling, pakt even adem wat overigens heerlijk is, met hoge snelheid naar beneden zoeven en nog voordat je echt hersteld bent, dient de volgende helling zich alweer aan.
De negende en tiende klim vormen daarin het meest sprekende voorbeeld. Twee beklimmingen die praktisch in elkaar overlopen. Je crest de eerste, denkt dat je er bent, maar de weg loopt direct weer omhoog. Een vals plat dat mentaal zwaarder voelt dan de cijfers doen vermoeden.
Veel klimmen liggen bovendien verscholen in het bos. Dat maakt ze prachtig en zorgt voor volop genieten, maar het zicht is beperkt, waardoor je moeilijk kunt inschatten hoe lang een klim nog doorgaat. Dankzij de Garmin op de fiets kregen we daar gelukkig wel inzicht in. Door het gebrek aan fietskilometers dit jaar draaide alles echter vooral om gevoel en doseren.
Variatie in asfalt en een organisatie die staat
De wegen zijn net zo afwisselend als het landschap. Van strak, snel asfalt waarop je lekker kunt doortrekken tot stukken met gaten en scheuren waar concentratie vereist is.
De organisatie verdient een aparte vermelding. De route was uitstekend uitgezet met duidelijke pijlen, ondersteund door GPX. Vrijwilligers stonden op cruciale punten en bij verzorgingsposten werd niet alleen eten en drinken aangeboden, maar ook hulp geboden. Een los zadel werd zonder problemen ter plekke gefixt.
Zelfs buiten de officiële posten om werd er goed opgelet: tijdens een korte eetstop langs de weg kwam een motorrijder langs om te checken of alles in orde was, echt superlief. Bij de eerste post raakte ik met hem (Gerrit) aan de praat, en hij heeft uiteindelijk ook mijn zadel gefixt.
Samen op de fiets
Ondanks het grote aantal deelnemers voelde het nergens echt druk. Onderweg ontstonden korte gesprekken: over fietsen, over het parcours, over mijn fiets, of gewoon een luchtige uitwisseling tijdens een klim. Het gaf de rit een sociaal karakter zonder dat het massaal aanvoelde. Grappig was dat veel mensen die ooit dezelfde fiets hadden gehad, dat toch even moesten melden.
Op naar het einde van de rit
Naarmate de kilometers vorderden, begon het gebrek aan voorbereiding zich te laten voelen. Waar in het begin nog volop werd genoten van het ritme, werd het richting het einde vooral een kwestie van doseren. Dat merkte ik vooral bij de laatste klim en de laatste tien kilometer.
De laatste kilometers werden rustig uitgefietst: tempo omlaag, hartslag onder controle en accepteren dat het gewoon even bikkelen is.
De finish voelde als voldoening. Een rustig besef: dit was een mooie dag, met uiteindelijk ook nog wat zonnestralen. Met een cola en een welverdiend frietje werd de tocht afgesloten.
Conclusie
De Hennie Kuiper Classic in het Teutoburgerwoud is een tocht die perfect is voor wie van klimmen en dalen houdt. De cijfers lijken vriendelijk, maar de opeenvolging van korte, pittige klimmetjes maakt het een serieuze uitdaging. Eén voor mij fantastisch uitdaging en goed te doen op ieders eigen tempo.
Het is juist de afwisseling van klimmen, dalen, bossen en open velden die deze route zo bijzonder maakt. Iets waar ik volop van heb mogen genieten.
Geen perfecte voorbereiding, geen perfecte uitvoering, maar misschien juist daarom een ervaring die blijft hangen. Enorm genoten en daar gaat het om. Een tocht om te onthouden. En eentje waarvan ik nu al weet: die ga ik nog een keer rijden.
Liefs, Kim
Bedankt voor je leuke verslag Kim! Binnenkort lezen jullie het volgende verslag naar aanleiding van een leuke toertocht uit de Toertochten Kalender van Fietssport.
