Waarom de Tour d'Utrecht mij opnieuw liet zien hoe leuk racefietsen is

Zondagochtend, 5 juli 2026. Terwijl veel gezinnen rustig aan het ontbijt zitten of langs de sportvelden staan, stap ik in Utrecht op mijn racefiets voor de Tour d'Utrecht. Een tocht van 150 kilometer. Als iemand mij tien jaar geleden had verteld dat ik dit ooit zou doen, had ik hem waarschijnlijk hard uitgelachen.

Ook ik begon met korte rondjes

Want ook ik ben ooit begonnen met korte rondjes. Na 25 kilometer was ik er eigenlijk wel klaar mee. Mijn schouders deden pijn, mijn zitvlak werd gevoelig en ik vroeg mezelf serieus af wat mensen hier nou zo leuk aan vonden.

Toch bleef ik fietsen.

Hoe mijn liefde voor de racefiets begon

Eigenlijk begon mijn liefde voor de racefiets heel anders. Mijn vader fietste al jaren fanatiek, totdat hij in een burn-out terechtkwam. Mijn moeder en ik besloten samen een racefiets te kopen, zodat we af en toe met hem mee konden fietsen. Stiekem ook een beetje om hem af te remmen, want rustig aan doen vond hij altijd lastig. Met mijn moeder en mij erbij móést hij zijn tempo wel aanpassen.

Voor mijn moeder bleek het helaas geen succes. Na een ongelukkige val en een langdurige blessure verdween haar racefiets avontuur al snel naar de achtergrond. Bij mij gebeurde juist het tegenovergestelde.

Langzaam maar zeker begon ik het fietsen steeds leuker te vinden.

Samen kom je verder

Een nieuwe baan bracht mij in contact met collega's die regelmatig samen fietsten. Voor het eerst reed ik mee in een groep en vanaf dat moment was ik verkocht. Het ging niet langer alleen om de kilometers, maar om het gevoel dat je samen verder komt. De één vangt de wind, de ander houdt het tempo strak en weer iemand anders zorgt voor de lach onderweg. Misschien spreekt mij dat wel zo aan, omdat ik in mijn werk ook elke dag zie hoe krachtig het is als mensen hun talenten bundelen. Ik begon steeds vaker mee te rijden met verschillende groepjes en inmiddels kan ik mij nauwelijks een week zonder mijn racefiets voorstellen.

De afstanden groeiden vanzelf. Van 40 kilometer naar 60. Mijn eerste 100 kilometer. En afgelopen zondag dus mijn eerste 150.

Mijn eerste 150 kilometer

De Tour d'Utrecht bleek daarvoor de perfecte gelegenheid.

Wat mij direct opviel, was de ontspannen sfeer. Gezellig druk, maar niet massaal. De route was uitstekend uitgepijld en voerde ons langs prachtige plekken in het Groene Hart. Voor mij extra bijzonder, omdat mijn moeder uit deze streek komt. We reden langs uitgestrekte weilanden, water, karakteristieke boerderijen en charmante ophaalbruggetjes… En langs het prachtige kasteel de Haar. Juist dat maakt wielrennen zo bijzonder: je legt flinke afstanden af, maar hebt tegelijkertijd alle tijd om de omgeving écht in je op te nemen.

Steeds meer vrouwen op de racefiets

Minstens zo leuk vond ik de mensen onderweg.

Waar wielrennen vroeger vooral een mannensport leek, zie ik tegenwoordig steeds meer vrouwen op de racefiets. Dat viel tijdens deze Tour d’Utrecht opnieuw op. Onderweg raakte ik aan de praat met andere deelnemers. Dat gaat eigenlijk vanzelf. Er rijden soms mensen voorbij in een redelijk zelfde tempo, je haakt aan en voor je het weet vorm je samen een groepje. Er wordt gewaarschuwd voor paaltjes, gaten in de weg en tegenliggers. Ondertussen ontstaan de leukste gesprekken. ‘Fiets je al lang?’ ‘Is dit je eerste Tour d'Utrecht?’ ‘Mooie fiets trouwens!’

Dat sociale aspect had ik vooraf nooit verwacht. Juist daardoor voelt racefietsen voor mij zoveel minder individueel dan mensen vaak denken.

Fietsen is meer dan sporten

Maar misschien is de grootste reden waarom ik zo graag fiets wel iets persoonlijker.

Racefietsen geeft mij vrijheid. Het helpt mij om mijn hoofd leeg te maken. Het is een heerlijke cardiotraining zonder dat het voelt als 'moeten sporten'. En elke rit herinnert mij aan mijn vader.

Inmiddels heeft hij een hersentumor en kan hij zelf niet meer goed fietsen. Juist daarom had ik hem er zondag zo graag bij gehad. Toen ik hem na afloop belde om te vertellen dat ik de 150 kilometer had gehaald, hoorde ik de trots in zijn stem. Natuurlijk ook een klein beetje jaloezie, omdat hij het zelf zo graag nog had willen doen. Dat telefoongesprek maakte misschien wel meer indruk dan de finish zelf.

Op dat moment besefte ik opnieuw dat fietsen voor mij veel meer is dan alleen sporten.

Het gaat over vrijheid. Over gezondheid. Over mensen ontmoeten. Over jezelf blijven uitdagen. Maar ook over herinneringen maken en verbonden blijven met de mensen die belangrijk voor je zijn.

Twijfel jij nog?

Dus twijfel jij al een tijdje of racefietsen misschien iets voor jou is?

Wacht dan niet tot je denkt dat je fit genoeg bent of meteen 100 kilometer kunt rijden. Mijn eerste ritjes waren kort en eerlijk gezegd helemaal niet zo comfortabel. Maar als je blijft fietsen, ontdek je misschien wel hetzelfde als ik:

Dat een racefiets je veel verder brengt dan alleen van A naar B.

Zelf ook samen fietsen?

Bij de Fietsvrouwen Club fiets je samen met andere vrouwen, in een tempo waarin niemand alleen achteraan rijdt. Je kunt altijd twee keer gratis meefietsen om kennis te maken. Bekijk de fietsclub.