Roldertorenclassic 2026: singletracks, regen en een broodje kroket
Alice reed de 60 km van de Roldertorenclassic in Rolde: door het Boerbos, over het militair oefenterrein en het Balloërveld. Met knikkende knieën en een big smile.
Afgelopen zondag was het weer zover: de jaarlijkse toertocht van onze lokale fietsclub, de Roldertorenclassic.
Keuzestress over de kleding
Het begon gelijk al met keuzestress v.w.b. de kledingkeuze. Het regende, maar echt koud was het niet. Dan maar alleen een ondershirt aan met een regenjack. Maar ja, daar zat geen buutsje (dat is Drents voor zakje) achterop de rug. Gelukkig was mijn fietsmaat zo aardig om mijn mobiel bij zich te houden de gehele rit en moest hij af en toe stoppen, omdat ik natuurlijk ook foto’s wilde maken voor bij dit verslag.
Het pretparkje in het Boerbos
De start was tussen 9 en 10 uur, dus we kozen ervoor om om 9.30 uur op pad te gaan, zodat we geen Stravaridders in de weg zouden fietsen, maar dat we deze keer ook eens niet als laatsten zouden finishen. We gingen eerst het Boerbos in, waar we door het bekende pretparkje gingen (vele mooie klimmetjes en afdalingen met heerlijke singletracks!).
Stiekem vond ik het wel stoer dat ik bij de keuze moeilijk of makkelijk de moeilijke route koos (iets wat ik een paar jaar geleden niet durfde, maar na de klim- en daaltraining van Fietsvrouwen met een grote glimlach doe).
30 of 60 kilometer?
Al snel kwam daar ook de splitsing, waar je kon kiezen voor 30 of 60 km. Tot mijn grote verbazing koos de meerderheid daar voor de afslag naar de 30 km (die gingen een hoop lol missen, dat had ik al op de gpx gezien). Wij kozen daarom voor de 60 km.
Zoete koekjes worden niet gebakken
We gingen over het militair oefenterrein langs de TT-baan, waar we twee stoere mannen konden uitdagen om daar door het water te fietsen in ruil voor een actiefoto. Daarnaast is het ook altijd zwaar trappen daar en zeggen we altijd tegen elkaar: “Zoete koekjes worden niet gebakken!”
Het talud bij Assen
Nadat ik een paar keer heel stoer “links voorbij” had gezegd, was ik ineens niet meer zo stoer toen ik zag dat we het talud op moesten bij Assen. Erop betekent namelijk ook er weer af, en laat ik daar vorig jaar nou net een QOM op gemaakt hebben: ik gleed met volle vaart onder mijn fiets liggend naar beneden!
Gelukkig dit jaar geen nieuw record gescoord en stond ik met knikkende knieën weer veilig beneden. Grenzen verleggen en angsten overwinnen hoort er af en toe ook bij.
Verzorgingspost en de familie Vink
Al snel daarna kon ik bijkomen van de schrik, want daar was de eerste verzorgingspost. Er was voldoende keuze in eten en drinken, dus daarna konden we er weer flink tegenaan. En hoe leuk was dat: daar was de familie Vink, die ik heb leren kennen via Fietsvrouwen. Gelukkig mochten ook de beide jonge dames wel gefotografeerd worden voor dit artikel, want de dames konden fietsen als echte profs!
Kloosterbulten en Balloërveld
Nadat we de route rondom de Baggelhuizerplas hadden gefietst, ging de tocht verder langs de Kloosterbulten. Nou, dat zijn voor Drentse begrippen best hoge bulten, kan ik je vertellen! Nadat we om de schapen heen hadden geslalomd, vervolgden we onze route naar het altijd mooie Balloërveld. Daar was nog een tweede verzorgingspost, waar we even een gezellig praatje hebben gemaakt met de vrijwilligers, want zonder vrijwilligers geen toertocht!
De laatste loodjes
En toen konden de laatste kilometers worden ingezet en zoals het gezegde luidt: “De laatste loodjes wegen het zwaarst.” Die ging ook nu wel op. Maar des te lekkerder smaakte toen het broodje kroket dat ons bij de finish werd aangeboden.
En wat zegt mijn fietsmaat ineens: “Hey, er zit een buutsje achterop je jas en daar past precies je mobiel in!” En zo sloten we een mooie, goed georganiseerde toertocht af met een big smile 😊
Zoete koekjes worden niet gebakken!
Zin om ook samen te fietsen? Bij de Fietsvrouwen Club kun je altijd twee keer gratis meefietsen. Bekijk de club.