Mergel Heuvelland 2 Daagse (MH2D): 80 km, 1500 hoogtemeters en een modderritje
Gastblogger Alice reed de Mergel Heuvelland 2 Daagse: steile bossen rond het Drielandenpunt, een finish met fanfare en een zondag vol regen. Een verslag van een heerlijk fiets- en feestweekend in Limburg.
Ieder jaar verheugen wij ons weer op de Mergel Heuvelland 2 Daagse, oftewel de MH2D. De voorbereiding vanuit de organisatie is altijd goed: keuze uit meerdere disciplines en afstanden (race, gravel of mtb) en vooraf ontvang je de gpx-bestanden (de routes zijn ook uitgepijld). Ook aan mijn voorbereiding lag het niet: de drie weken ervoor lekker aan het fietsen geweest met de nodige hoogtemeters in zowel Nederland (Seven Summits van Fietssport), Duitsland (Vulkaaneifel) en Luxemburg (Mullerthal).
Vrijdag: stuurbordjes en een bewaakte fietsenstalling
Op vrijdagavond hebben we de stuurbordjes gehaald. Het was al gezellig bij het startterrein en wat fijn is, is dat er een bewaakte fietsenstalling is met behulp van een polsbandje en een bandje met hetzelfde nummer om je stuur. Leuk om te zien dat mensen van heinde en ver naar het zuiden afreizen voor dit leuke evenement.
Zaterdag: Alice en de zeven dwergen
Na een gezellige avond met vrienden en de nodige drankjes voelde ik de benen wel, maar we gingen vol goede moed starten. De mannen hadden al lol: het sprookje werd al snel aangepast van “Alice in Wonderland” naar “Alice en de zeven dwergen”. Het weer was perfect, lekker in kortkort. Het eerste stuk was fijn om erin te komen, af en toe wat klimmen en dalen, maar bovenal een prachtige omgeving en leuk gezelschap.
Steile bossen rond het Drielandenpunt
Pas na dertig kilometer werd het echt pittig. We gingen de bossen in rondom het Drielandenpunt. Sommige stukken waren behoorlijk steil met veel boomwortels en losse stenen. Daar gingen er veel meer lopen, dus ik koos ook voor die optie. De mannen hielden gelukkig wel rekening met mij als enige vrouw en boden zelfs aan om mijn fiets mee te nemen naar beneden, maar dat lukte gelukkig prima zelf. De grootste uitdaging was wellicht bij het Drielandenpunt zelf: jeetje, wat een drukte!
Al vrij snel daarna kwamen we bij de tweede pauzeplek, waar we de bidons konden vullen en ook een lekker fris (sinas)appeltje ging er wel in. De mannen kozen voor de appelkoeken, stroopwafels en snoepjes; er was voor iedereen meer dan genoeg en volop keuze. Het laatste stuk van de route was gelukkig niet meer zo spannend qua ondergrond, dus dat was vooral weer volop om ons heen kijken en genieten van de mooie uitzichten.
Finish met fanfare
Na 80 kilometer en 1500 hoogtemeters bereikten we moe maar voldaan de finish, waar de plaatselijke fanfare ons met een warm welkom en leuke muziek ten gehore bracht. Na een gezellig feestje stond mijn fiets met Ducky nog zielig alleen samen met manlief zijn fiets in de bewaakte fietsenstalling; super dat de bewaking netjes op ons gewacht had!
Zondag: slecht weer bestaat niet
Zondagochtend was het weer helaas iets minder rooskleurig, maar zoals mijn oma altijd zei: “Slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding!” Dus hup, manlief en ik zaten om acht uur op de fiets. Onze fietsmaatjes draaiden zich nog een keer om; die bedankten voor een modderritje. Manlief ging voor de langste afstand op de atb van 90 kilometer en ik ging voor de 50.
De eerste 25 kilometer waren nog wel te doen, maar bij Gulpen begon het te plenzen en veranderden de paden in glijbanen met diepe geulen waar het water hard door naar beneden stroomde. Na een pittige klim stond ik ineens midden op de golfbaan en was de verleiding groot om een golfkarretje te ontvoeren, maar ik ben braaf verder gefietst, wetende dat ik bijna bij de bierbrouwerij zou zijn — en dat is altijd zo leuk om door te fietsen.
Daar hadden ze ook een pauzeplek waar ik meerdere bekenden tegenkwam. Gezellig, maar de meesten waren het er wel over eens dat het er niet leuker en veiliger op werd met deze natte omstandigheden. Daarom besloten we de route iets in te korten. Na een lekkere warme douche in ons huisje kwam gelukkig de zon weer tevoorschijn en zijn we nog even naar het festivalterrein gefietst voor een lekker hapje en drankje, onder het genot van leuke plaatjes gedraaid door de dj’s. Zo kwamen we alsnog op een mooie 50 kilometer door het prachtige Limburgse land.
Op naar volgend jaar
En zo sloten we een heerlijk fiets- en feestweekend af. De dag erna weer naar het hoge noorden gereden om de fietsen en kleren weer schoon te wassen, de verhalen te delen met de kinderen en nog even na te genieten van de foto’s. Op naar volgend jaar — hopelijk zie ik jullie, Fietsvrouwen, dan ook!
Slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding!
Zin om ook samen te fietsen? Bij de Fietsvrouwen Club kun je altijd twee keer gratis meefietsen. Bekijk de club.